Plaat van de maand januari 2026

The Hives - The Hives Forever Forever The Hives

Release: 29 augustus 2025
Genre: Punk, Rock
Label: Play It Again Sam
Lengte: 33 minuten

Bezetting

Per Almqvist a.k.a. Howlin' Pelle Almqvist - zang en piano
Niklas Almqvist a.k.a. Nicholaus Arson - lead gitaar
Mikael Karlsson Åström a.k.a. Vigilante Carlstroem - rhythm gitaar, orgel
Christian Grahn a.k.a. Chris Dangerous - drums
Johan Gustafsson a.k.a. The Johan and Only - bas

Plaats  van herkomst: Fagersta, Västmanland, Sweden

Overzicht

The Hives Forever Forever The Hives is uitgebracht op 29 augustus 2025 en alweer het zevende studioalbum van de Zweedse garagerockband The Hives en markeert een nieuwe mijlpaal in hun lange carrière die eind jaren 90 begon.

Historische context en achtergrond

Na een pauze van tien jaar tussen studioalbums keerde The Hives in 2023 terug met The Death of Randy Fitzsimmons hetgeen een creatieve heropleving voor de band betekende. The Hives Forever Forever The Hives volgde slechts twee jaar later en verraste zowel fans als critici met zijn overvloedige ondeugende energie, beknopte songwriting en onbeschaamd krachtige rock-'n-roll.
De band kondigde het album begin 2025 aan, tegelijk met de eerste single "Enough Is Enough" en benadrukte dat het album vol "energie, vreugde, woede en leven" zou zitten. Welnu: een belofte die sterk doorklinkt in de dertien nummers op de plaat.
De opnames vonden plaats in Stockholm, zowel in Year0001 als in Riksmixningsverket, dat eigendom is van ABBA's Benny Andersson. Het album werd geproduceerd door Pelle Gunnerfeldt, een oude bekende met bijdragen van Mike D van de Beastie Boys, die een aantal nummers coproduceerde en stilistische input van Josh Homme van Queens of the Stone Age.

Muzikale en tekstuele inhoud

The Hives Forever Forever The Hives is een compact, energiek garagerockalbum met een speelduur van iets minder dan 33 minuten. Geworteld in de garagerock- en punkgeest, put het album inspiratie uit de rockcanon van de jaren 60, 70 en begin 2000 — reminiscent van The Stranglers, The Strokes, Iggy Pop en de energie van klassieke punk. Het is gebouwd op snelle tempo's, strakke songstructuren, pakkende hooks en de kenmerkende scherpe ritmegitaren, agressieve drums en de charismatische zang van Howlin' Pelle Almqvist.
Er is een consistente stijl te horen, nummers duren zelden langer dan drie minuten, met een spervuur aan snelle knallers en overgangen die de luisteraar geboeid houden zonder afzwakking.

Teksten en thema's

Tekstueel behandelt het album thema's als rebellie, zelfbevestiging en existentiële viering. Nummers als "Enough Is Enough" uiten frustratie over alledaagsheid en zelfgenoegzaamheid, terwijl het titelnummer zowel een "rockmuziekanthem" als een statement van artistieke standvastigheid is.
Andere nummers combineren humor met subversieve geestigheid, zoals de chaotische energie van "O.C.D.O.D." of de uitdagende houding van "Born A Rebel", waarmee de traditie van The Hives om brutale teksten te combineren met popgevoeligheid wordt belichaamd.

Kritische ontvangst

Na de release ontving het album alom lovende kritieken en behaalde het een hoge Metacritic score, een zeldzame prestatie in het huidige, versnipperde rocklandschap.
Recensenten prezen de band voor het behoud van hun eigen identiteit: rauw en meedogenloos, maar tegelijkertijd leuk en meeslepend. Classic Rock Magazine beschreef het als "levendig, luid en gegarandeerd een hit wereldwijd" terwijl andere media opmerkten hoe The Hives ongeëvenaard blijven in hun energieke uitvoering en authentieke rockmuziek.
Critici prezen ook de consistentie en kwaliteit van de songwriting. Hoewel het geen radicale vernieuwing was, verstevigde de pure vitaliteit en aanstekelijke aard van het album de reputatie van The Hives als een van de meest boeiende rockbands.

Impact en nalatenschap

Fans hebben het album massaal omarmd, waarbij veel luisteraars nummers als "Hooray Hooray Hooray", "O.C.D.O.D." en het meeslepende titelnummer aanwijzen als toekomstige live-klassiekers. Discussies in muziekgemeenschappen prijzen de plaat als een topaanwinst voor de discografie van de band, geprezen om zijn compromisloze energie en memorabele hooks.

Liveoptredens en tournee

De band ondersteunde de release met een wereldtournee langs Australië, Japan, Europa en Noord-Amerika. De reacties tijdens de liveoptredens bevestigden de vitaliteit van het album. De optredens van The Hives lieten zien dat ze, zelfs decennia later, nog steeds een dynamische kracht op het podium zijn.

Conclusie: Een statement van doorzettingsvermogen

The Hives Forever Forever The Hives is zowel een viering van de erfenis van de band als een bewijs van hun blijvende relevantie. Het album vernieuwt hun sound misschien niet, maar het bevestigt wel hun sterke punten: grenzeloze energie, scherpe songwriting, rauwe rock en een talent voor pakkende, impactvolle nummers. Voor fans van garagepunk en rockrevivalisme belichaamt het album alles wat The Hives al meer dan dertig jaar zo boeiend maakt.
In een muzikaal tijdperk dat vaak wordt gekenmerkt door genre-fragmentatie, schittert deze plaat als een puur, gefocust rockstatement, een herinnering dat pure rock-'n-roll soms nog steeds de kracht heeft om fris, urgent en levendig aan te voelen.

Track by track

Enough Is Enough

Het album knalt er meteen in. "Enough Is Enough" is een manifest vermomd als een twee minuten durende klap in je gezicht. Gebouwd op een strakke, dreunende riff en meedogenloos drumwerk, kanaliseert het de frustratie over zelfgenoegzaamheid, persoonlijk, cultureel en muzikaal. Howlin' Pelle Almqvist brengt de tekst alsof hij een deur intrapt in plaats van aan te kloppen. Als openingsnummer is het klassiek Hives: geen opbouw, geen genade, geen excuses.

Hooray Hooray Hooray

Dit nummer zet onrust om in een manische viering. Het refrein, dat klinkt als een soort mantra, lijkt gemaakt voor zweterige clubvloeren en festival-call-and-response. Onder de vrolijke sfeer schuilt echter ironie. The Hives hebben enthousiasme altijd als wapen ingezet maar hier gebruiken ze vreugde als een vorm van verzet. De strakke structuur en het abrupte einde van het nummer benadrukken hun weigering om zich over te geven aan excessen; zelfs wanneer ze triomfantelijk klinken.

Born a Rebel

Een van de meest uitgesproken momenten van het album: "Born a Rebel" leunt op de oudste mythe van de rockmuziek: rebellie als lotsbestemming. Maar The Hives brengen het met zelfbewustzijn, grenzend aan parodie. De bravoure is enorm, de riff oersterk, maar de kenmerkende humor van de band voorkomt dat het in een cliché vervalt. Het voelt minder als een pose en meer als een herbevestiging van instinct.

They Can’t Hear The Music

Het album verbreedt hier zijn emotionele spectrum enigszins. De groove vertraagt net genoeg om het nummer ademruimte te geven, terwijl de lyrics hinten op vervreemding en misverstand. Rockmuziek als een taal die door weinigen vloeiend wordt gesproken en door velen wordt genegeerd. De productie is uitstekend, met gelaagde gitaren die spanning creëren in plaats van puur volume. Het is reflectief zonder aan scherpte in te boeten.

Path of Most Resistance

Een titel die tevens als filosofie dient. Dit is The Hives op hun punkst: snel, schurend en confronterend. De band beschouwt strijd niet als een last, maar als een bewuste keuze. Muzikaal gezien is het teruggebracht tot de essentie: scheurende gitaren, strakke drums en zang die nauwelijks in bedwang te houden lijkt. Het is een van de meest pure adrenalinekicks van het album.

The Hives Forever Forever The Hives

Het middelpunt en de conceptuele kern van het album. De titeltrack, een combinatie van anthem, manifest en zelfverheerlijkende grap, sluit perfect aan bij de extravagante identiteit van de band. Herhaling wordt een ritueel; de naam zelf verandert in een bezwering, die continuïteit en verzet tegen culturele veroudering oproept. Muzikaal gezien is het nummer ruimer dan de meeste andere nummers op dit album en de lengte is gerechtvaardigd doordat het ceremonieel aanvoelt in plaats van overdreven.

O.C.D.O.D.

Gecontroleerde chaos. De titel alleen al duidt op obsessie en het nummer maakt die belofte waar met nerveuze ritmes en een gevoel van nauwelijks bedwingbare razernij. The Hives spelen met stop-start-dynamiek, waardoor een nerveuze energie ontstaat die de thematische fixatie van het nummer weerspiegelt. Het is een van de meest agressieve nummers van het album, grenzend aan hectisch, en opzettelijk ongemakkelijk.

Countdown to Shutdown

Dit nummer ademt een gevoel van dreigende ineenstorting uit. Persoonlijke burn-out of maatschappelijke ontwrichting, afhankelijk van hoe je het interpreteert. Het tempo blijft hoog, maar de akkoordprogressie heeft een donkere ondertoon. Almqvist zingt scherp en kortaf, alsof hij tegen de klok racet die de titel suggereert. Het voegt spanning toe aan de tweede helft van het album.

Legalize Living

Een van de meest treffende tekstuele momenten van het album. Met bijtend sarcasme bekritiseert het nummer overregulering, controle en de langzame verstikking van spontaniteit. Het refrein is aanstekelijk, bijna bedrieglijk aanstekelijk, waardoor de boodschap makkelijker te verteren is en moeilijker te negeren. The Hives blinken uit in deze balans: serieuze ideeën verpakt in explosieve popvormen.

Dead Already

Dit nummer speelt met nihilisme, maar wentelt zich er nooit in. In plaats daarvan gebruikt het het idee van emotionele of culturele gevoelloosheid als brandstof voor een venijnige, snelle aanval. De gitaren klinken hier bijzonder rauw, bijna schurend. Het gaat minder om wanhoop dan om provocatie: de luisteraar wakker schudden door het ergste scenario eruit te schreeuwen.

Love Letters

Een verrassende toonverschuiving. Nog steeds luid en direct, maar relatief melodisch, introduceert "Love Letters" kwetsbaarheid zonder de bravoure te verliezen. De teksten spelen met romantiek als confrontatie in plaats van troost en suggereren intensiteit in plaats van tederheid. Het humaniseert het album en herinnert luisteraars eraan dat de agressie van The Hives vaak oprechte emotionele belangen maskeert.

Too Much Is Never Enough

Overdaad wordt filosofie. Dit nummer wentelt zich in tegenstrijdigheden, viert overdaad en houdt zichzelf tegelijkertijd strak in bedwang. De ironie is opzettelijk: The Hives weten precies hoeveel genoeg is, zelfs als ze het tegendeel roepen. Het is een van de meest speelse momenten van het album, vol zelfbewustzijn en theatrale bravoure.

Shotgun Blues

Het slotnummer voelt meer aan als een eindsprint dan als een ereronde. "Shotgun Blues" is rauw en roept de klassieke garagerockchaos op met minimale poespas. Het album hier afsluiten versterkt de kern van de band: rock als bevrijding, niet als afsluiting. Er is geen groots slotstuk, alleen snelheid, lawaai en het gevoel dat de band eeuwig door zou kunnen gaan.